Clos Quebrada de Macul to historia odwagi plantatora, który już w 1970 roku postawił na nasadzenia na wzgórzach, kiedy większość chilijskich winnic wciąż wolała łatwiejsze doliny. Tutaj, na wschodnich obrzeżach Santiago, ziemia ma zapach kamieni i pyłu, a powietrze jest przejrzyste jak woda spływająca z górskich szczytów. Ta winnica to nie szerokie równiny, lecz wymagające, kamieniste zbocze – miejsce, gdzie wino rodzi się powoli, pod światłem gór i w cieniu miejskiego zgiełku.

Od marzenia do Domus Aurea – ludzie, którzy uwierzyli w trudne do upraw miejsce

Początki Clos Quebrada de Macul dało małżeństwo Ricardo Peña i Isabel Peña, które nie szukało łatwej drogi. W latach 70. zasadzili pierwsze winorośle na nieprzyjaznym, żwirowym stoku. Zamiast żyznej doliny wybrali kamienie i wiatr, ale to właśnie one stały się sekretem ich sukcesu.

Przez lata sprzedawali owoce innym, obserwując, jak ich grona trafiają do obcych butelek. Aż w 1996 roku, wspólnie z enologiem Ignacio Recabarrenem, postanowili stworzyć własne wino – takie, które będzie oddawało duszę miejsca. Tak narodziło się Domus Aurea.

W kolejnych latach do projektu dołączył Jean-Pascal Lacaze, Francuz, który nadał winom głębię i elegancję. Nie zmienił jednak filozofii – nie było i wciąż nie ma w niej przestrzeni na pośpiech ani masową produkcję. 

Winnica, która stawia jakość i głębię smaku 

Większość sadzeń to Cabernet Sauvignon z 1970 roku, wspieranych przez odrobinę Merlota, Petit Verdot i Cabernet Franc. Zbiory odbywają się ręcznie, a plony nie bez powodu są dość skromne – każda kiść jest selekcjonowana jak dzieło sztuki. Wino dojrzewa przez około 18-20 miesięcy w beczkach z francuskiego dębu, z czego część to nowe, nadające mu strukturę i finezję smaku.