Na brzegu rzeki Douro, w sercu apelacji Ribera del Duero, leży winnica Bodegas Linaje Garsea. Tutejsza ziemia jest bogata w wapień, glinę i żelazo. Niegdyś należała do samego koryta rzeki. Winnica obejmuje 51 hektarów rodzinnych parceli, na których rośnie maksymalnie 3 000 krzewów na hektar. W jednej części winnicy gleba jest ciężka i mineralna, a tuż przy rzece żyźniejsza, ale wymagająca większej pracy. To zróżnicowanie nadaje winom Linaje Garsea wyraźny charakter i mocne zakorzenienie w miejscu, z którego pochodzą. 

Tradycja rodzinna i wspólne dziedzictwo winogrodnika

Historia Bodegas Linaje Garsea zaczyna się w 2003 roku, kiedy siedmiu braci postanowiło połączyć siły i stworzyć własną winnicę. Wychowani w sercu Ribera del Duero, dorastali wśród winorośli i beczek z dojrzewającym winem. W pewnym momencie zrozumieli, że nie chcą tylko kontynuować tradycję, ale chcą ją rozwijać.

Dla rodziny Garsea wino to sposób na opowiedzenie historii o ziemi, klimacie i codziennej pracy. Podkreśla, że jej wina mają smak poranków w winnicy, gdy zimowe słońce delikatnie obmywa grona. Każdy etap pracy, od sadzenia po selekcję owoców, ma tu znaczenie. 

Produkcja wina według Linaje Garsea – od winorośli po butelkę

Każda pora roku ma tu swój rytm. Zimą krzewy odpoczywają. Wiosną budzą się do życia. Latem winogrona rosną w pełnym słońcu, a pracownicy pielęgnują rośliny bez użycia herbicydów. Jesień to najważniejszy czas –  dwukrotna selekcja gron. To moment, w którym rodzina Garsea wybiera tylko najlepsze owoce.

Zbiory odbywają się ręcznie, często nocą. Chodzi o to, aby uniknąć upału i zachować świeżość owoców. Grona trafiają do winiarni w niewielkich skrzynkach po 12-20 kilogramów, dzięki czemu pozostają nienaruszone i w idealnym stanie.

W procesie fermentacji każdy detal ma znaczenie. Maceracja trwa od pięciu do dziewięciu dni, w zależności od rodzaju wina. Następnie dochodzi do fermentacji alkoholowej i malolaktycznej, bez filtracji. Po to, aby zachować naturalny charakter wina.

Dojrzewanie to ostatni etap tej drogi. Wina spędzają miesiące w beczkach z amerykańskiego, francuskiego, węgierskiego i hiszpańskiego dębu. Każda z nich nadaje im inny ton, głębię i aromat.